Крыптаствалы. Зьміцер Бурбуць

Сатырычная п’еса, у якой з дзівосным гумарам паказаная беларуская вэртыкаль улады і перагібы ў мясцовых райвыканкамах. Чыноўнікі, іх спробы кіраваць культурай і музыкай, бюракратычныя недарэчнасьці і сьмешныя сытуацыі становяцца крыніцай сьмеху. Гэта гісторыя пра тое, як улады імкнуцца кантраляваць нават творчасьць, але ў выніку выглядаюць камічна

СЬМЕХ ЯК ЗБРОЯ
Ці можна ўявіць, што правінцыйны беларускі рок-гурт за пару месяцаў пакарыць музычны Алімп, ды яшчэ й пралезе ў тэлевізар і на галоўную сцэну краіны? Сьмела заяўляем — можна! Але толькі калі гэта Талачын — сапраўдная кавальня талентаў, карысных выкапняў і рэдказямельных элемэнтаў. Гэтая сатырычная гісторыя пра тое, што страх, інструкцыі і справаздачы аказваюцца важнейшымі за музыку і здаровы сэнс. Прапанова сьмяяцца з таго, што звыклі цярпець моўчкі.

УСЯ ПРАЎДА НА СЦЭНЕ
Тут голас і ўменьне граць толькі замінаюць. Каб выступіць на галоўнай сцэне Моцнай і Незалежнай, ня трэба ведаць ноты — важней дакладна трымацца партыйнай лініі. Чалавека ўпрыгожвае не талент, а допуск упраўленьня культуры і подпіс «Дазволіць». Ніякіх зьніжак на «мясцовы каларыт»: чыноўнікі рвуцца выслужыцца, топчуць здаровы сэнс і забіваюць любое мастацтва дзеля вэнзеля ў справаздачы. Гэта шанец пазнаць знаёмыя твары і пачуць размовы. Засмуціцца і пасьмяяцца. Бо калі ўвесь час сур’ёзна ставіцца да ідыётаў — можна зьехаць з глузду. Сьмех ратуе нас ад вар’яцтва і вяртае права называць рэчы сваімі імёнамі.